Najznačajniji hidrografski potencijal u čitavoj regiji je Vrbas. Većim dijelom je izrazito planinska rijeka i ima tipičnu kanjonsku dolinu. Južno od Banje Luke, u kanjonu Tijesno i dijelu kanjona između Bočca i Krupe na Vrbasu, strme padine kanjona Vrbasa prelaze i 400 m visine. Vrbas se sjeverno od Banje Luke mijenja u tipičnu ravničarsku rijeku, tvoreći meandre i navodnjavajući žitnicu Lijevča polja.
U okolini je njegova najznačajnija pritoka rijeka Vrbanja, popularno kupalište i izletište stanovnika Banje Luke.
Cijelo područje opštine ispresjecano je manjim površinskim tokovima: riječicama i potocima.
Podzemne vode javljaju se u okolici grada na terenu Zmijanja i planine Manjače.
Banja Luka se može pohvaliti svojim kvalitetnim termomineralnim izvorima u Srpskim Toplicama, Slatini i Laktašima, za čije su postojanje znali još i stari Rimljani i koristili ih kao banjsko-klimatska lječilišta.
Njihovi potencijali nisu dovoljno iskorišćeni ni u turističke ni u privredne svrhe, a njihov razvoj zauzima važno mjesto u strategiji razvoja grada.
Ne može se zanemariti ni rudno bogatstvo ovih krajeva. Između Banje Luke i Prijedora nalaze se najveće rezvere rude gvožđa na Balkanu. Sam grad Banja Luka je smješten iznad manjeg basena lignita, čija je eksploatacija prestala prije 50 godina.
Ostale rudne i mineralne sirovine koje treba spomenuti su nalazišta: mangana, magnezita, kvarca, kvarcita, tehničkog kamena, gline,
dolomita i krečnjaka.
Razvoj grada usmjeren je, pored obnove i rekonstrukcije privrede ka proizvodnji zdrave hrane, razvoju stočarstva i ratarstva te upotrebljavanju termomineralnih izvora u funkciji zagrijavanja grada, izgradnji termocentrala i iskorišćavanju kapaciteta Vrbasa.
|
